Wij zijn te dom

23/08/2021

Ethiek is voor bangerikken.

Onze ethiek stelt: Je mag iemand niet slaan.

Waarom niet? Nou heel eenvoudig, omdat je zelf niet geslagen wilt worden. Je mag niet stelen omdat je zelf niet bestolen wilt worden. Je mag heel veel niet, omdat je niet wil dat het jezelf overkomt.


Onze kwetsbaarheid dicteert onze ethiek. Het is een manier om onszelf te beschermen. Maar het is niet alleen onze kwetsbaarheid, het is ook onze empathie. Als we ons niet kunnen inleven in het leed van een ander, hoe kunnen we er ons dan mee identificeren?


Een aantal mensen op deze aarde heeft zich ontworsteld aan de de boeien van de ethiek. Door hun opvoeding of boosheid heeft het vermogen om empatisch te zijn zich niet goed ontwikkeld.


Jammergenoeg zijn het deze mensen die het op de maatschappelijke ladder vaak het beste doen. Ze trappen naar onder en houden geen rekening met anderen. Ze zitten eenzaam en alleen in hun kasteel van zelfbewondering en kunnen zich onmogelijk nog identificeren met anderen, laat staan normaal en open communiceren.


Onaantastbaar verscholen achter een muur van logica en macht kunnen ze zich tegen iedereen te beschermen, ver weg van hun kwetsbare gevoel. Eigenlijk zijn ze het bangste van iedereen, alleen beseffen ze het niet.


Zou het daarom niet ethischer zijn om hen weer op te nemen in de mensheid door hen te herinneren aan hun kwetsbaarheid, zodat ze daarna ontdaan van hun macht,  weer kunnen voelen wat het is om mens te zijn?