Wij zijn te dom

De wereld is in handen van boeven. Hoe hebben we het zover laten komen. Nietsontziende bedrijven en hun stromannen in de regeringen verdedigen overal ter wereld hun belangen op ondoorzichtige strategische en moorddadige wijze, zonder enig respect voor de bevolking of de natuur.


Dit moet veranderen. We moeten de macht van deze mensen afpakken, want ze kunnen er niet mee omgaan. Niemand kan er mee omgaan. Zo zijn wij mensen.

Zelfs in een democratie waar de macht gecontroleerd en gecorrigeerd dient te worden, kruipen de slangen in de gangen en vergiftigen het democratisch proces. Het is niet te voorkomen. Geld corrumpeert. Macht corrumpeert. Alleen een heilige is daartegen bestand.


Wij willen meer en meer en meer. Wij zijn zo bang om tekort te komen dat we denken dat we nooit genoeg hebben. We voelen ons zo kwetsbaar dat geen muur te hoog reikt, geen leger groot genoeg. Ziek in ons hoofd vol ambitie, niet om elkaar te helpen,  maar vol eerzucht om zich boven de rest te verheffen. 


In de film Caligula - jaja, die heb ik gezien - zei een vijand van keizer: “Give him enough rope, and he will hang himself.” Een ander schudde zijn hoofd en weersprak hem: “give him enough rope and he will hang us all.”


Vroeger kon iemand hoog klimmen en hard vallen, zonder al te veel schade aan te richten. Maar in deze geglobaliseerde wereld zijn de eikels die de wereld ‘besturen en bestelen zo lomp dat de rest straks in de puinhoop moet leven die ze in hun blinde vergaarwoede achter laten.


De  meest doortrapte, gewetenloze kapitalisten die de aarde al vele jaren in de ellende storten, met geweld hun commerciële belangen expanderen met lak aan bevolkingen en  aan het milieu en nu ook nog de hele aarde voorliegen over COVID-19. .En nu willen diezelfde boeven de puinhoop opruimen…  Iedereen moet luisteren, of anders! Want alleen samen kunnen we het, zegt ons kabinet. Maar samen kunnen we het helemaal niet. Zeker niet samen met de boeven die het allemaal veroorzaakten.


Bij dieven hakten ze vroeger de handen af. Dan konden ze niet meer stelen. Het wordt tijd om deze straf uit te voeren. De grijpgrage vingers van de machtsbeluste ‘elite’ strekken zich over de hele wereld uit. Het wordt tijd dat we ze afhakken.

Zonder transport dondert hun keizerrijk als een kaartenhuis ineen.


Weg globalisering, weg consumptiemaatschappij. Weg met al die chemische rotzooi, die de multinationals ons verkopen als voedsel of als medicijn. Weg met alle klauwen in onze nationale politiek. Weg met de wegen die onze natuur kapot maken en onze leefwijze en tradities vernietigen. Weg met de schepen die rotzooi aanleveren die we niet nodig hebben. Weg met de vliegtuigen waarin we vluchten voor ons hectisch bestaan naar minder groen gras dan in ons eigen land ooit groeide. 


We kunnen alles hebben en hebben alles hier wat ons ooit gelukkig maakte, al honderden generaties lang.  Voor onze buren zijn we lief en ons straatje ruimen we keurig op, maar de wereld die we niet zien, daar graaien we en gebruiken we als afvalhoop.


Wij mensen zijn nog te dom om de wereld te besturen. We maken alles kapot en richten een ravage aan. Weg met die commerciële droom die ons wordt voorgehouden als een schat aan het eind van de horizon en die een nachtmerrie gaat worden.


Al die technologie… Telkens leggen we de lat weer iets hoger en moet de volgende generatie langer en meer leren om het over te nemen. Ze worden geen gelukkige mensen maar pasklare bouwblokken om onze lekkende, zieke welvaartsdroom voort te zetten. Het enige waar dat toe leidt is dat de maatschappij nog kunstmatiger wordt en de kosten van het bestaan nog hoger. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?


We moeten juist zorgen dat we minder hebben en met minder genoegen nemen. Het materiële leven simpel houden en de kosten laag, zodat iedereen instaat is na te jagen waar het echt om gaat: het najagen van geluk in plaats van de vaste lasten. Leven, dat kunnen we. Lachen, dansen en vrijen, daar gaat het om.  En onze kinderen, daar gaat het om. Om ze te zien spelen in het gras en ze verhaaltjes vertellen over hoe fijn het vroeger was en met een beetje geluk straks weer.


We hebben een overheid nodig die ons niet helpt om onze ellende te exporteren, maar die het op onze stoep laat staan. Dat zal ons leren. We hebben een overheid nodig die ons niet afhankelijk maakt van grote producenten en conserveermiddelen, maar die ons ons eten zelf leert verbouwen. Pas dan leren we de waarde van de natuur.


We hebben een overheid nodig die kleinschaligheid steunt door grootschaligheid af te breken, in plaats van andersom. Een overheid die ons helpt kennis voor elkaar te gebruiken in plaats van deze mondiaal te misbruiken. Een overheid die ons helpt om de wijze koning van de natuur te worden, in plaats van haar grootste vandalist. Op de rem moeten we, niet omdat we terug moeten, maar omdat we een verkeerde weg zijn in gegaan. Weg met deze overheid!